Wyszukiwarka alternatywna (przeszukuj zasoby wszystkich bibliotek)
Wczytywanie

Strona główna » Aktualności

 
Wspomnienie o chórze "Harfa"
2016-03-30

Wspomnienie o Towarzystwie Śpiewaczym pn. „Chór Harfa” w Łasku

                Jedyny dokument o tym chórze stanowi ogólne zdjęcie jego członków z 1936 roku. Na zdjęciu tym są następujące osoby licząc od lewej strony.

Rząd dolny: Jan Rażniewski, Bronisław Renkowski, Witalis Płoszajski, Julian Prosnak – dyrygent, Józef Ruprecht, Albin Michalski – prezes, Adam Rendecki;

Rząd drugi: Czesław Pabich, Tadeusz Krzesiński, Zygmunt Kamiński, Stanisław Błęcki, Henryk Lisiecki, Tadeusz Łukaszewicz, Kazimierz Rapczyński, Kazimierz Latuśkiewicz, Janusz Jędrzejczyk, Ludwik Siemiński;

Rząd trzeci: Tadeusz Rapczyński, Bronisław Rybiński, Bronisław Bąkowski, Zygmunt Sosnowski, Walerian Błęcki.

Ponadto do chóru należeli nieobecni na zdjęciu z nieznanego powodu: Miron Rapczyński, Piotr Łyżwa, Stanisław Renkowski, Ziemisław Glapiński.

                Z przekroju społecznego wynika, że ponad połowę członków stanowili  rzemieślnicy i inne drobne zawody z tego: 6 czeladników stolarskich, 1 kowal, 1 kierowca samochodowy, 1 fryzjer, 1 szewc, 1 współwłaściciel drobnego przemysłu i 1 kupiec (skład węgla i in.), natomiast resztę pozostałą stanowili niżsi pracownicy umysłowi bądź bezrobotni.

                Chór „Harfa” powstał w 1935 roku z inicjatywy Albina Michalskiego, Witalisa Płoszajskiego, Janusza Jędrzejczyka, Juliana Prosnaka i kilku innych osób znanych z zamiłowania do pracy społecznej i kultywowania pieśni. Prezesem był Albin Michalski a po jego wyjeździe  z Łasku Witalis Płoszajski. Henryk Lisiecki przez cały okres działalności chóru do wybuchu wojny sprawował funkcję sekretarza.

                Chór działał na prawach stowarzyszenia na podstawie zatwierdzonego statutu organizacyjnego. Składki członkowskie nie obowiązywały, ponieważ niejeden z członków byłby skrępowany niemożnością ich uiszczania, tym bardziej, że żadnych kosztów administracyjnych nie było, a korzystaliśmy nieodpłatnie z klasy szkolnej przy Szkole Podstawowej nr 1 dla odbywania ćwiczeń śpiewu. Na podkreślenie zasługuje fakt, że dyrygent – Julian Prosnak, spełniał swą tak znacząca funkcje honorowo z pełnym poświęceniem i zamiłowaniem oraz talentem dyrygenckim świadczącym o znajomości pieśni chóralnej. Punktualnością przybywania i rozpoczynania lekcji ćwiczeń śpiewu, jak również swym koleżeńskim i przyjaznym zachowaniem dawał dyrygent Prosnak przykład wszystkim członkom, wymagając z całą stanowczością punktualność i stałość uczestniczenia w zajęciach lekcyjnych i występach, od czego uzależniał wyniki zespołowej pracy chóru i jego postępy w opanowaniu materiału śpiewaczego i kształceniu głosu.

                Działalność chóru ograniczała się do występowania na uroczystościach i odbywanych akademiach z okazji rocznic narodowych, na których wykonywano pieśni o charakterze patriotycznym, narodowym i ludowym

                Żadne imprezy dochodowe nie były przez nas organizowane poza deklarowaniem udziału w obsadzie towarzyskiej naszych członków w zabawach i festynach dochodowych urządzanych przez organizacje charytatywne jak: Polski Czerwony Krzyż, Ligę Morską, Ligę Obrony Powietrznej Kraju, Komitet Rodzicielski przy prywatnym liceum koedukacyjnym ogólnokształcącym itp. Większość  członków naszego chóru stanowili kawalerowie, znani z kultury obycia towarzyskiego i cieszący się nienaganną opinią, stąd też ich udział w dobroczynnych imprezach dawał gwarancję frekwencji i dobrego nastroju, tym bardziej, że kilku z członków  jak: J. Jędrzejczyk, Cz. Pabich i J. Ruprecht sprawowali funkcje wodzirejów i organizatorów gier towarzyskich w tychże imprezach.

Przeciętna liczba członków chóru wynosiła od 20 do 25 członków  i w ciągu czterech lat międzywojennej działalności tylko kilku wymieniło się na skutek wcielenia do wojska bądź przeniesienia na inny teren.

                Z widocznych na fotografii z 1936 roku 22 członków, żyje obecnie trzech kolegów tj. Bronisław Bąkowski, Henryk Lisiecki i Kazimierz Latuśkiewicz oraz Piotr Łyżwa, który wstąpił do chóru po 1936 roku.

                Koledzy Zygmunt Sosnowski i Janusz Jędrzejczyk zginęli z rąk okupanta hitlerowskiego, kolega Tadeusz Krzesiński jako żołnierz polski zginął w walce o Monte Casino we Włoszech, a koledzy Bronisław Renkowski i Witalis Płoszajski powrócili do kraju po pięcioletnim pobycie w polskich oddziałach wojskowych na Bliskim Wschodzie i udziale w walkach – obecnie już nie żyją.

                Prezesem honorowy chóru był Jan Niewiadomski – pisarz hipoteczny w Łasku.

                Chór „Harfa” nie był stowarzyszeniem elitarnym, a jednak zdobył uznanie i poważanie społeczeństwa całego i stał się wzorem sprawnej w działaniu organizacji społecznie użytecznej, która reprezentował każdy z jej członków.

Po wyzwoleniu pozostali przy życiu członkowie zainicjowali rozpoczęcie działalności chóru, wykorzystując poparcie Powiatowego Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”, który zadeklarował prawo korzystania przez chór ze świetlicy tejże instytucji dla odbywania lekcyjnych ćwiczeń śpiewu. Dyrygentami byli zmieniający się M. Miarczyński i Edw. Cherczyński. Według opinii członków powstałego chóru działalność jego wygasła po czteroletniej pracy, przebiegającej ze zmiennymi sukcesami, powodem czego brak było dyrygenta oddanego chórowi z całym sercem i poświęceniem, jakim był dyrygent w latach 1935 – 1939 Julian Prosnak.

  Łask, 1986-01-02.                                                                         Henryk Lisiecki ur. 1913-04-21.

  ul. Kilińskiego 13b                                                                        b. sekretarz   chóru „Harfa”

                                            

 

 

Polsko-Amerykańska Fundacja Wolności jest partnerem Fundacji Billa i Melindy Gates w przedsięwzięciu, które ma ułatwić polskim bibliotekom publicznym dostęp do komputerów, Internetu i szkoleń. Program Rozwoju Bibliotek w Polsce jest realizowany przez Fundację Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego.